ks. Henryk Herbich

Urodził się 14 października 1910 r. w Kaliszu. Jego rodzicami byli Józef i Maria z domu Kos. Po skończeniu gimnazjum wstąpił do seminarium duchownego we Włocławku i 23 czerwca 1935 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Ponieważ pragnął zostać misjonarzem, zgłosił się do Towarzystwa Chrystusowego w Potulicach 21 sierpnia 1937 r. i już 1 września 1937 r. rozpoczął nowicjat. Po ukończeniu nowicjatu złożył pierwsze śluby i został prefektem kleryków studiów filozoficznych w Gnieźnie.

Wybuch II wojny światowej i zajęcie seminarium w Potulicach przez Niemców sprawiło, że ks. Herbich w październiku 1939 r. pojechał do rodziców mieszkających w Kaliszu. W grudniu wyruszył do Poznania, by nawiązać kontakt z władzami Towarzystwa Chrystusowego. Został aresztowany – w nocy 28 lutego na 1 marca 1941 r. – i wywieziony do obozu w Radogoszczy, potem do Oświęcimia. W dniu 5 czerwca 1942 r. ks. Herbicha przeniesiono do obozu koncentracyjnego w Dachau. Pracował na tzw. plantacjach wraz z ks. bp. Michałem Kozalem. Za pośrednictwem ks. Stanisława Grabowskiego TChr., na dwa miesiące przed upływem ślubów czasowych, pragnął uzyskać pozwolenie przełożonego o. Ignacego Posadzego na złożenie profesji dozgonnej w dniu 29 września. Niestety, dzień wcześniej zachorował i wkrótce, po prywatnie złożonej profesji wieczystej, zmarł w szpitalu z wycieńczenia 30 września 1942 r., a 4 października 1942 r. ciało zostało spalone w piecu krematoryjnym w Dachau.