Pełniąca również funkcję przewodniczącej Konsulty Wyższych Przełożonych Zakonów Żeńskich w Polsce, tak podsumowała swój pobyt w tych dwóch parafiach w Niemczech: 

Nasz Założyciel Ojciec Ignacy Posadzy [a Współzałożyciel i organizator Towarzystwa Chrystusowego] często powtarzał siostrom: „Macie iść tam, gdzie biją polskie serca”. Odwiedzając Siostry Janinę i Kingę, które pracują w PMK w Bonn i Kolonii, doświadczam potrzeby realizacji i piękna słów Założyciela. Jest coś niesamowitego w modlitwie w języku ojczystym, słyszanej daleko od kraju. Zawsze mnie to wzrusza. W polskim kościele spotykam ludzi, którzy by dotrzeć na Mszę św., jadą czasami nawet godzinę. Są ministranci i ministrantki, grupy dzieci i młodzieży, studenci, Żywy Różaniec, Domowy Kościół i wiele innych wspólnot. Jak w Polsce, a nawet więcej niż w Polsce. Kiedyś przeczytałam takie zdanie: „Człowiek, który opuszcza kraj, zmienia nad sobą niebo, ale nie zmienia serca”. O prawdziwości tych słów przekonały mnie również spotkania z rodakami w czasie tych kilku dni. Niezależnie czy mamy nad sobą Wielki Wóz czy Krzyż Południa, pozostaje w sercu zawsze ta sama, czasami nawet nienazwana, tęsknota za tym, co można określić słowem „moje”. Moja rodzina, wspomnienie dzieciństwa, moja tradycja, kultura, obyczaj, religijność. W sobotę 31 stycznia byłam na wspólnym kolędowaniu w Bonn. Zapraszał Dziecięcy i Młodzieżowy Zespół Ludowy, działający przy Polskiej Misji Katolickiej. Było to dla mnie niezapomniane przeżycie. Występy dzieci i młodzieży, w regionalnych polskich strojach, tańczący i śpiewający po polsku… myślę, że niektóre maluchy nie potrafiły nawet dobrze czytać. To było niesamowite. Dumni, uśmiechnięci, z pasją. Oni są fantastyczni! Przy wyjściu jedna Pani ze łzami w oczach powiedziała do mnie: „Siostro, to nasza druga Ojczyzna. Nie wyobrażam sobie, aby nie było polskich parafii i księży, a nasze Siostry to Anioły”. I tym razem ja się wzruszyłam. Szczerze podziwiam oddanie moich sióstr w pracy dla Boga i Polonii. Praca w PMK w Niemczech jest specyficzna. Małe, często dwuosobowe wspólnoty, dziesiątki kilometrów do przejechania każdego dnia i różnorodność zadań, które podejmują. Takie specjalistki od wszystkiego: biuro, katecheza, dzieci, seniorzy, zakrystia… Na pierwszej Mszy w Kolonii dostałam bukiet róż i ciepłe słowa podziękowań. Parafianie dziękowali za Siostry. Za ich pracę i świadectwo życia. Mówili mi: „są z nami i dla nas”. W oczach tych ludzi widziałam prawdziwą wdzięczność. I znów przypomniały mi się słowa Ojca Posadzego: „Jesteście specjalnie dla Polonii. Oni Was potrzebują”. I ten obraz zabieram z sobą z Niemiec do Polski.

tekst: ks. Przemysław Marek SChr oraz s. dr Ewa Kaczmarek MChR;
zdjęcia: Sebastian Duda